Jennifer kwam 2001 in het asiel op Sardinië, waar wij mee samenwerken en waar meestal zo'n 700 honden te verzorgen zijn. Daar had ze geen kans ooit een thuis te vinden.

Wij kennen Jennifer van onze regelmatige bezoeken aan het asiel. Ze hoorde altijd bij de erg
rustige en onopvallende honden.                          



Zie hield van mensen maar men bemerkte dat ze in de loop van de jaren de hoop
opgegeven had, dat men haar zag. Jennifer bleef altijd wat op de achtergrond en
was regelrecht verbaasd als iemand aandacht aan haar gaf.

De vele jaren in het asiel hebben sporen bij haar achtergelaten. Haar lichaam is
oud en ze loopt niet meer zo makkelijk. Vermoedelijk heeft haar lichaam veel
in moeten leveren. Bij een bezoek was dat niet zo te zien, maar we zagen toch
dat haar steeds vermoeider werden en naar een beetje rust zocht, wat ze daar
onder 700 honden niet vinden kon.

 

We weten niet hoeveel tijd Jennifer nog heeft, maar we wensen van harte, dat ze het toch eenmaal beleven mag een eigen thuis te hebben.

Jennifer werd jaren geleden Leishmaniose positief getest maar ze leeft tot aan vandaag volledig symptomen vrij. Ook de bloedcontrole geeft aan dat ze geen activiteit van de  Leishmaniose heeft.
We zoeken voor Jennifer heel bijzondere mensen die zich er van bewust  ijn, das ze waarschijnlijk niet zo veel jaren meer heeft. De gezamelijke tijd met haar zal zeker voor beiden zeer intensief en onvergetelijk zijn.
Actueel 23-03-2010



Ons oude, lieve meisje Jennifer wordt op 25.03.2010 opgenomen in een pleeggezin, waar ze haar laatste jaren doorbrengen kan.

Bij ons laatste bezoek aan het asiel merkten wij dat Jennifer nier de kracht meer had om  de dagelijkse stress van het rifugio aan te kunnen. Precies oude honden hebben vaak erg te lijden onder de altijd aanwezige onrust maar die niet te vermijden zijn in zo'n groot asiel.

Daar komt dan de vochtige kou in de winter bij en in de zomer de  genadeloze zon met temperaturen tot 40 graden, wat ze moeten verdragen. Dat is een krachten verslindend leven.

We willen das Jennifer nog eenmaal de geborgenheid en liefde van een thuis ervaren zou, iets waarop zij haar hele leven op gewacht heeft.
Actueel 27-03-2010



Jennifer is goed aangekomen in het pleeggezin waar ze haar laatste levensfase door zal brengen. Toen ze haar eigen hondenbed ontdekte, nestelde ze zich gelijk op de zachte deken en keek ons verbaasd aan. Sindsdien houdt ze ontzettend veel van haar bed en gaat ze er vaak in liggen en draait zich er dan onder genoeglijk brommen in om.
De eerste anderhalve dag heeft ze zeer veel geslapen en van de rust en de geborgenheid genoten. Het zal waarschijnlijk de eerste keer in haar leven zijn, dat ze zo diep en zeker slapen kon. Jennifer bekijkt de nieuwe omgeving nieuwsgierig en vaak een beetje angstig rond, ze toont echter geen angst. Ze was vanaf dag één zindelijk en het eten smaakte haar
prima. Het allermooiste voor haar is als ze in haar bed liggen kan en er iemand met haar knuffelt. Alleen de koude regen in Duitsland bevalt haar niet ;-) Als ze dan door het natte gras loopt, doet ze zo gauw mogelijk haar behoefte en gaat dan meteen weer huiswaarts.



Het eerste  tandartsbezoek heeft ze moedig doorstaan. Ze volledig ontspannen en ze begroetten alle andere honden en mensen vriendelijk. Haar bloedwaarden zien er goed uit en hsrt toont geen bijzonderheden. Haar oren zijn niet ontstoken, Alleen haar gebit is in zeer slechte staat. Dat zal later onder narcose behandeld moeten worden. We gaan er vanuit, dat sommige tanden zo erg geleden en ontstoken zijn, dat ze getrokken moeten worden. Eerst krijgt Jennifer een antibiotica om de ergste ontstekingen te kalmeren en haar met balsem in te smeren tot aan de operatie.
Actueel: 23-04-2010



Jennifer is inmiddels een gelukkig oud hondenmeisje geworden. Ze geniet iedere minuut van haar nieuwe leven en haar ogen spreken boekdelen, wanneer ze iemand aankijkt.

Ze houdt van mensen en geniet oneindig van alle aandacht die ze krijgt. Daar heeft ze zo veel jaar op moeten wachten. Bij het knuffelen drukt ze haar kop stevig te je aan, het liefst zou ze in je willen kruipen. Ze houdt nog oneindig veel van haar hondenbed en laat dan een tevreden gebrom horen als ze door haar bed heen walst. Dan stralen haar ogen en lijkt het alsof ze lacht. Inmiddels delen Jennifer en Anton samen een groot hondenbed. Beiden genieten intens als ze dicht naast elkaar liggen.

Met andere honden gaat Jennifer lief en voorzichtig om. Ze nodigt ze af en toe uit om te spelen, al gaat dat wat bedachtzaam op haar leeftijd. 

De wandelingen zijn voor haar altijd bijzonder fijne gebeurtenissen, in het begin bleef ze vaak verbaasd staan, alsof ze zich over de oneindige wijdte van de nieuwe wereld verwonderde. Ze toonde vanaf het begin geen angst en registreerde alle vele, nieuwe indrukken met nieuwsgierigheid.

Intussen werden onder narcose de tanden behandeld, die er slecht aan toe waren. Veel tanden moesten getrokken worden, daar ze afgestorven waren of ontstekingshaarden verborgen en pijn veroorzaakt moeten hebben. Jennifer heeft de operatie goed doorstaan en was een paar uur later al weer monter en vrolijk.

Het is iedere keer weer iets heel bijzonders om mee te maken hoeveel levensvreugde oude honden ontwikkelen, terwijl ze voor die tijd nog een hopeloosheid en treurigheid uitstraalden.

Wij wensen onze lieve Jennifer dat haar nog veel tijd gegeven wordt om nog lang van haar huidige leven met volle teugen te kunnen genieten.

Actueel 21-11-2009
Onze Jennifer gaat het echt goed. Het lijkt er op dat ze nog steeds elke dag bewust geniet van haar nieuw leven. Ze houdt nog steeds boven alles van haar zachte hondenbed en ligt daar heel vaak met Anton lekker tegen elkaar aan. 

Het koude, natte jaargetij is niet echt haar favoriet. Maar met een lekker warme outdoor- hondenmantel laat ze zich overhalen. Jennifer is voor haar leeftijd nog echt fit. Wandelingen door het bos van anderhalf uur is voor haar geen probleem.

Interessant is dat ze bij de wandelingen vaak door mensen als die "lieverd" aangesproken wordt, ondanks dat Jennifer altijd door een paar jongere en veel mooiere honden begeleidt word. Maar het is Jennifers uitstraling en haar lieve, grote kogelronde ogen, waarmee ze het hart van de mensen mee steelt!



Actueel: 18-06-2010
Het gaat nog steeds goed met Jennifer en ze voelt zich zichtbaar op haar plaats bij haar thuis. De andere honden zijn haar goede vrienden en Anton ligt het liefst met Jennifer in één hondenbed. Jennifer heeft een zeer beminnelijke oude stoere kop - maar dat maakt haar tot wat ze is.:o)




Dit is het bijzondere verhaal van een oude asielhond, waarvan er zovele zijn maar die nooit een kans zullen krijgen zoals Jennifer. 
                                                                                                                          TOP